Eg er vinden, Ik ben de wind - tg STAN & Maatschappij Discordia

De lege zee, de wind, de stenen aan de kust, de grijze lucht: dat zijn de oerelementen waarover Ik ben de wind vertelt. Twee mannen staren voor zich uit. Zij heten ‘de een’ en ‘de ander’. Het lijkt alsof zij elkaar al jaren kennen, maar het kan evengoed dat zij elkaar nog maar net hebben ontmoet. In beide gevallen zou hun gesprek net hetzelfde kunnen zijn. Net als in andere stukken van Jon Fosse schuilt er een merkwaardige spanning in zijn taal en in de manier waarop de personages elkaar benaderen. Het resultaat is een weergaloos mooie toneeluitvoering. Raadselachtig, enerverend en poëtisch. De Een zijn eerste woorden zijn: ‘ik wilde het niet, ik heb het gewoon gedaan’. Vervolgens ontspint zich een dialoog waarin De Ander vaak met onthutsende verbazing antwoordt en vragen stelt, ongeveer zoals Laurel en Hardy dat doen. Ze zijn afhankelijk van elkaar, maar roepen ook angsten in elkaar op. Het spel is ingehouden, de acteurs leggen hun zeggingskracht volledig in het woord, de bestudeerde timing, gecontroleerde frasering en bewuste intonatie. Ook hierin wordt het theater tot zijn essentie teruggebracht en ligt de verbeelding bij de toeschouwers. De eenvoud is echter verraderlijk, erachter schuilt een oneindig rijke theatrale spanning.

Eg er vinden, Ik ben de wind - tg STAN & Maatschappij Discordia
Datum:
15 dec. 2020
Startuur:
20:00
Einduur:
21:30
Organisator:
Cultuurcentrum Brugge
Locatie:
Cutuurzaal Daverlo
Dries 2, Assebroek (Brugge)