Epos van een opkomend literair talent

Een beetje aarzelend aan dit boek begonnen, want het leek me te veel een hype. Maar soit, we kunnen maar weten of dit klopt door er gewoon aan te beginnen.

Wat me vooral opvalt is de mooie manier van schrijven, de opbouw van de zinnen, de juiste keuze van de woorden, net genoeg - niet te veel, niet te weinig. De schrijver probeert zijn familie geschiedenis neer te pennen, en vertrekt daarbij vanuit de verhalen van zijn grootmoeder. Het begin is aarzelend, net alsof er weinig overgeleverd is, en veel erbij gefantaseerd moet worden. Hoe verder in het boek, hoe beter, en vanaf de tweede wereldoorlog wordt het beklijvend.

Op een of andere manier bleef ik lezen in het boek, hoewel ik soms wel niet wist waar hij naartoe wou met het verhaal. Maar de personages blijven hangen, de nonkel in het verhaal is subliem, en de 'schandes' van de familie blijven hangen.

Was het mooi? Ja. Is het de hype waardig? Niet echt. Soms had ik het gevoel dat hij een soort van Gabriel Garcia Marquez gevoel wou creëren, maar daar niet altijd in lukte. En aan de 'master himself' kom je beter niet.

Toch leuk om te lezen, en zie uit naar een tweede boek van dit jong talent.