Ingetogen op zoek naar een nieuw perspectief

‘Toont verdriet ons iets als we bereid zijn te kijken?’ Verdriet kan ons herinneren aan onze plaats in het leven, namelijk dat we allesbehalve controle hebben over alle levensgebeurtenissen die op ons pad komen. Devisch benadrukt het belang van een ander perspectief, om de uitgesleten groeven door dezelfde rondjes te draaien niet nog dieper te maken. Zelf probeert de auteur een ander perspectief te bieden op verdriet, om pasklare schijnantwoorden van hun masker te ontdoen, om zelf te leren nadenken over wat lastig is en schuurt.

In de eerste helft van het boek ontrafelt hij vele vormen en verschijningen van verdriet, ook al legt hij zich vooral toe op diep verdriet naar aanleiding van groot verlies (vb. overlijden). In de tweede helft staat Devisch stil bij diverse manieren en perspectieven om verdriet te laten stromen in golven. Het is allemaal vrijblijvend en aanreikend, helemaal niet volledig, op een bepaalde manier nergens heel diepgaand en al zeker niet analyserend. Net omdat verdriet heel persoonlijk is, iedereen er anders mee omgaat en omdat hij vooral wil benadrukken dat er geen stappenplan bestaat en dat het niet de bedoeling is om verdriet te beschouwen als iets dat moet uitgeroeid worden, in tegenstelling tot vele coaches.

Zo moeizaam het is om woorden te vinden bij verdriet, zo moeiteloos gaat het de auteur af om een boek vol woorden over verdriet te schrijven. Ingetogen, met aandacht voor betekenis, inlevend en toch nooit emotioneel of zwaar beladen. Het is een kunst om zo’n evenwicht te bewaren in dit thema. Ook al gaat het nooit echt diepgaand en is hij bijzonder voorzichtig in zijn formuleringen, toch is zijn visie rond nieuwe perspectieven en nieuwe inzichten opdoen, wanneer je overspoeld wordt door verdriet, van groot belang. Niet om het oude leven zo snel mogelijk terug op te rakelen, maar om iets toe te voegen aan het huidige leven.

“Het verlies is een soort gare terminus in de betekenisgeving van je leven tot dan toe, een eindstation, waar de trein niet verder kan en je noodgedwongen op een andere trein moet stappen om verder te rijden.”

Het is het tweede boek van deze auteur in de reeks ‘Een kleine filosofie van grote emoties’. Een volgend boek van hem neem ik ongetwijfeld opnieuw in de hand.