Bitterzoet

Soms, heel soms, lees je een boek uit waarvan je denkt: ‘Ik wil het nu meteen weer opnieuw lezen.’ Almost Life van bejubeld auteur Kiran Millwood Hargrave was zo’n boek voor mij. Het was verrassend, want dit was eigenlijk een sprongetje uit mijn comfortzone, want van literaire fictie heb ik nog niet veel kaas gegeten.

Maar laat nu het toeval zijn dat Almost Life zo geschreven is dat je je meteen op de trappen van de Sacré-Cœur waant, waardoor je meer dan vierhonderd pagina’s lang het verhaal niet meer loslaat. (Of er moet iets verslavends in de lijm van het boek gezeten hebben, dat kan ook.)

Dat moeite hebben met loslaten heb ik nog steeds, dagen nadat ik de laatste pagina drie keer las en met tranen in mijn ogen op het perron stond. En dat past wel goed bij het boek, want hoofdpersonages Laure en Erica worstelen toch wel een beetje met hetzelfde probleem. Ze leren elkaar als studenten kennen in hartje Parijs in de jaren 70. Laure is een schijnbaar nonchalante Parisienne, Erica een wat naïef meisje op een gap year (voor het populair werd). Wat volgt is een vurige relatie met veel impliciete ik-hou-van-jou’s, maar daarna kiezen ze voor een ander, bitterzoet pad. Met de tweede feministische golf en de Parijse queer scène op de achtergrond tekent Hargrave een complex beeld van hoe het moet zijn om je eigen seksualiteit te ontdekken in een wereld die er nog niet altijd klaar voor was.

Dus ja, het was best emotioneel, want het verhaal stopt niet in de jaren 70 en je hebt als lezer helaas niet de luxe om je een rooskleurige toekomst voor Erica en Laure in te beelden, want Hargrave neemt je mee tijdens hun hele levensloop. Alle ups, en alle downs en vooral alle stomme, moedige of begrijpbare keuzes.

Wil je even eens een boek lezen dat dagenlang bij je blijft? Leen dan even Almost Life uit in de bibliotheek.