Een alternatieve manier van rouwen..

In "De dagen die komen" maken we kennis met Amande, een jonge vrouw die iets verschrikkelijks heeft meegemaakt. Al vlug lees je wat haar overkomen is. En of het binnenkwam? Amai!

In het boek lees je hoe Amande zich het liefst wil verschuilen in haar huurhuisje in een afgelegen plek in de Auvergne. Ze vindt er oude kalenders en agenda's waar de vorige bewoonster allerlei notities in maakte. Ze raakt hierdoor geïntrigeerd en komt babystapje per babystapje toch uit haar schulp. Ze begint de moestuin in haar oude glorie te herstellen. Maar daardoor moet ze ook haar huis uit, in contact komen met de buitenwereld,... Zo begint ze stilletjesaan aan, aan haar verwerking.

Het is hartverwarmend mooi om te zien hoe ze zichzelf, hoe moeilijk ook, kleine doelen stelt én die ook steeds haalt en overtreft! Het boek begint erg triestig en duister, maar eindigt vol licht, kleurrijke bloemen en hoopvol. Het hoofdpersonage is zeker nog niet aan het einde van haar proces, maar je voelt aan alles dat het goed komt met haar. Met vallen en opstaan én met de kring van vlammetjes die ze om zich heen verzameld heeft. Want hoe alleen en verloren Amande zich ook voelde, ze staat er niet meer alleen voor.

Een prachtig, hoopvol boek over rouwen, verwerken, jezelf heruitvinden en liefde, onvoorwaardelijke liefde.