‘Niets verdwijnt’

Op de eerste bladzijde van ‘Kattenoog’ stelt Margaret Atwood het duidelijk: je herinneringen verdwijnen niet. ‘Nu eens komt dit aan de oppervlakte, dan weer dat, dan weer niets. Niets verdwijnt.’

Dit boek uit 1989 vertelt het levensverhaal van Elaine Risley. Ze noemt zichzelf een ‘schilderes’. Naar aanleiding van een overzichtstentoonstelling van haar werk, keert ze terug naar Toronto, waar ze als kind, als jongere en als volwassene woonde. Elaine is ondertussen een vrouw van middelbare leeftijd die met gebeurtenissen uit haar leven blijft worstelen.

Atwood slaagt er wonderwel in om de gevoelswereld van een kind, een jongere, een (jong)volwassene tot in de kleinste details weer te geven. De herinneringen die in de gedachten van Elaine opborrelen zijn realistisch en passend bij de tijdsgeest beschreven. Heel knap gedaan.

Met mondjesmaat krijgt de lezer inkijk in het leven van Elaine: haar thuis, haar ouders, haar broer Stephen, haar leerkrachten, haar vriendinnen op school, de ouders van haar vriendinnen, haar minnaars, de vaders van haar kinderen, haar dochters,… Je ontdekt hoe elk personage het denken en doen van Elaine beïnvloedt; ten goede of ten kwade én met grote gevolgen voor elke volgende levenskeuze. Niets verdwijnt.

Wat er precies in haar leven gebeurt, verklap ik niet. Maar geniet van de vele verhaallijnen, laat je meeslepen door de opgebouwde spanning, stel je de beschreven kunstwerken in het ‘echt’ voor, verlies Cordelia niet uit het oog,…

…en wees blij dat STIP IT anno 2026 bestaat!