Kijk alsjeblieft voorbij de cover
Dit is een typisch geval don’t-judge-a-book-by-its-cover, want het Nederlandse omslag is niet om aan te zien. Met een clichébeeld (een zeurende prinses) geeft het helemaal niet weer hoe gelaagd het verhaal wel niet is, dus laat het me rechtzetten.
In ‘De troonopvolger’ volgen we Lexi Villiers, die in een alternatief universum de troonopvolger wordt van het Verenigd Koninkrijk nadat haar vader en broer omkomen in een skiongeluk. Dat komt als een klap, want ze woont eigenlijk al jaren vervreemd van familie in Australië, waar ze geneeskunde studeert. Ze krijgt een jaar om te beslissen of ze haar taak opneemt of de kroon overlaat aan haar jaloerse, en toch wel corrupte oom Richard.
Als lezer met een beetje achtergrondinformatie over de moderne geschiedenis van het Britse koningshuis kan je wel wat parallellen trekken tussen de echte wereld en dit boek. Dat maakt het heerlijk om te lezen, maar tegelijkertijd ook bijna levensecht. Van complottheorieën, alcoholmisbruik, verraad en drama niet te kort in dit boek.
Armitage schrijft ook vlot, en behoorlijk inclusief. Ze verbloemt niets. Integendeel, dit boek lijkt toch een beetje kritiek te zijn op de koningshuizen van vandaag de dag. Met een LGBTQIA+-verhaallijn in een nog steeds conservatieve machine maakt ze zeker en vast een enorm statement, en dat kon ik wel smaken. Want zelfs vandaag moet de eerste openlijke queerpersoon in een koningshuis nog naar voren treden.
Als je op zoek bent naar een heerlijk vakantieboek met een diepe laag, dan is dit boek zeker wat voor jou. Ik heb er alleszins heel erg van genoten.
