Klaar voor een heuse leestrip?

Onlangs nam ik deel aan een groepsreis in Georgië. Ik raakte niet enkel gefascineerd door wat ik rond mij zag (oeroude kerkjes uit de rotsen gehouwen, stone crosses die aan de vier uiteinden bloeien, prachtige bergen, dramatische landschappen, ...), maar ook door wat de plaatselijke gids ons allemaal vertelde - soms leek het: toevertrouwde. We are a powerful nation, but not a powerful state yet - zo vatte hij de huidige toestand van het land samen. Het nationalisme van de Georgiërs is inderdaad hartverwarmend: hoe trots ze zijn op hun eeuwenoude christelijke cultuur, die alle bezettingen heeft doorstaan. Hoe genereus en overvloedig er getafeld en getoost wordt. Hoe ze reikhalzend uitkijken naar verdere democratisering en hervormingen, die aarzelend zijn ingezet. De drang van een volk om vrij te zijn: wie vraagt ons ooit iets?
Om deze uitspraak nog dieper te begrijpen, kun je een boek lezen dat de geschiedenis van het land omspant vanaf 1900 tot nu.
Het is best een lijvig boek, maar het leest als een estafetteloop. Je doorkruist zes generaties familiegeschiedenis, waarin altijd weer nieuwe personages opduiken en de verhaaldraad van elkaar overnemen - het gebeurt haast ongemerkt. Geschiedenis wordt in deze roman plots iets levends, iets tastbaars en voelbaars, want de impact ervan op het wedervaren van de personages is gigantisch. De vertelstem is die van een vrouw.
De 'acht' uit de titel is het teken van oneindigheid - en dat geldt ook voor de flow waarin je dagenlang zult belanden, eenmaal je aan dit boek begonnen bent.
O ja, en er is ook iets met een geheim recept van warme chocolade ...