Even vertragen

Ken je dat, van die boeken waar je wil in verder lezen, maar eigenlijk ook niet omdat het dan té vlug uit is? Dit is er zo eentje. Na "De acht bergen" dat ik erg graag gelezen heb, lagen de verwachtingen voor deze hoog. En of het de verwachtingen inloste!

Een verhaal dat begint als een kabbelend bergbeekje. Niet spectaculair, niet spannend, maar mooi beschreven situaties en landschappen. Herkenbare personages met eerlijke gevoelens, wensen en dromen. Prachtige zinnen zonder hoogdravend te zijn.

Tijdens het lezen, bèn je in Fontana Fredda, kijk je mee over de schouders van de soms stugge, harde bergbewoners. Maar je leert ze ook appreciëren. Fausto, Sylvia, Babette en ook de wat vreemde figuur van Santorso, ze kruipen onder je vel en je wilt ze niet meer loslaten.

Verwacht dus geen grootse, spectaculaire gebeurtenissen, maar wel een diepmenselijk relaas van enkele mensen wiens paden toevallig kruisen in een onooglijk bergdorpje in Val D'Aosta.

Ik vond dit een zalig boek om te lezen, even te onthaasten en weg te vluchten uit de dagelijkse (harde) realiteit. Nog beter dan "De acht bergen" wat mij betreft! Echt een topper!