In een boek kan alles, als het maar bedacht wordt’

en boek kan alles, als het maar bedacht wordt’

Over: Het Hekkenhuis. Pepijn Lievens

Pepijn Lievens is schrijver en acteur. Hij speelde onder andere in De Werf, De Korre, Het Paleis, De parade en De Bende van de Prins. Hij schreef meer dan 10 theaterstukken, publiceerde verschillende kinder- en jeugdboeken en enkele romans voor volwassenen.

In zijn recente kinderboek, Het Hekkenhuis . Op bezoek bij King Lear heeft Jackson enorm veel spijt dat hij zijn lievelingsjuf het ziekenhuis in hielp. Maar sorry zeggen lukt hem niet. Juf Annie begrijpt hem wel en ze stuurt hem naar het Hekkenhuis: een huis met hekken er om heen.

Daar ontmoet hij de vreemdste figuren, onder andere een ridder in harnas, een sprekende boom, José Arcardio Buendia, Pippi die iedereen met propjes bekogelt, drie broers die mekaar het leven zuur maken, Owen Meany die denkt dat hij een heldentaak van God kreeg, Jip van Janneke, Julia van Romeo, het muizenneefje en zijn oma met de eeuwige sigaar, en bovenal Lear met een kroon. Elk met hun eigenaardigheden, en elk van hen verwijzend naar een boekpersonage.

Ik vertel hier niet welke, sommige heb ik ook moeten opzoeken, een leuke meerwaarde. Dat jonge lezers de personages nog niet herkennen (behalve Jip en Pippi wellicht) hoeft hen niet te storen... Hun absurde verhaal in Het Hekkenhuis ( soms ook een Gekkenhuis) is vrolijk, verrassend en plezierig genoeg om hen te blijven boeien.

Ondertussen vermeldt Lievens (of een van zijn personages), tussen neus en lippen door wel hoe belangrijk lezen is.

Het verhaal heeft ook een essentiële meerwaarde. Waarom kan Jackson geen sorry zeggen? Heeft iemand ooit sorry tegen jou gezegd? vraagt Lear ‘Om alles wat je hebt meegemaakt? ’

Dat is het ogenblik waarop Pepijn Lievens Jackson laat nadenken over zijn thuisland Burundi, hoe goed het daar was, hoe gelukkig hij daar was, tot het er niet meer veilig was. Met zijn gezin is hij in een bootje gevlucht, tot ze in ons koude land terecht kwamen. Lievens voegt zelf geen verklaringen toe. Jacksons verhaal komt des te sterker over.

Om de lezers zowat middenin het verhaal te helpen, zoals dit dikwijls gebeurt in een kinderboek, herhaalt Lievens nog eens waarom en hoe Jackson juf Annie het ziekenhuis in hielp.

Jackson mag zelf zijn verhaal doen. Dat doet hij op een originele manier, van achter naar voor, vanaf het moment dat hij stinkend in de klas terug komt, nadat hij een hilarisch verhaal beleefde toen hij buiten gestuurd was. Plezier verzekerd bij de lezers, terwijl je Jacksons onmacht voelt.

Sterk is ook, hoe Lievens het gemis van Jacksons lievelingsoom, neergeschoten door soldaten, in een paniekdroom verwerkt en hoe de bewoners van Het Hekkenhuis Jackson in een wervelend beschreven ‘musical’ tot een besluit laten komen.

Tot slot: ook juf Annie steelt het hart: ze is grappig, lief, geduldig, ruikt lekker en schrijft gedichten. ….bijna te mooi om waar te zijn, maar wel dé geschikte juf om de onbeholpen Jackson op te vangen.

Het Hekkenhuis is, volgens Edward Van de Vendel op de achterkaft, een mixing van realisme en absurdisme op een heerlijk normale manier. Ontroerend ook. Bart Moeyaert prijst Het Hekkenhuis ‘hartverwarmend voor kinderen en grote mensen’ als een fris boek dat werkt' tegen maagzuur, zeurende knieën en hangende mondhoeken'.

Beter kan ik het niet zeggen, behalve dat die ‘ongedwongen’ mixing een aanrader voor jong en oud is.

Mijn ‘zeurende knieën ben ik in ieder geval even vergeten…

In boekenvriendschap, Jet