Een schijnbaar luchtige titel

'Het oogappeltje van dokter Josef' speelt zich grotendeels af tijdens een bloedhete zomer in Polen. We volgen een aantal bewoners van een bejaardenhuis net buiten Warschau. Hun dagelijkse beslommeringen, hun repetitieve gedrag, hun herinneringen en verlangens worden door auteur Zyta Rudzka meesterlijk beschreven. Ze schrijft heel menselijk en gevoelig, maar bespaart ons lezers ook de pijnlijke kant van het ouder worden niet, de fysieke en mentale aftakeling

Af en toe verzacht haar subtiele humor één en ander. Of kan je wegdromen bij de (luttele) mooie herinneringen van de bewoners. Hun (hopeloze) verlangen naar de kersen uit hun jeugd en de beschrijving daarvan doet je het water in de mond komen. Maar eerlijk is eerlijk: dit is op de eerste plaats een confronterend boek dat pijn doet. Met een bijzondere blik op de holocaust. Het is aan de lezer om die zelf te ontdekken.

Ik kijk al uit naar 'Wie tanden heeft kan lachen', een latere roman van Zyta Rudzka die in 2027 in het Nederlands zal verschijnen. 'Het oogappeltje van dokter Josef' biedt geen rustige ontspannende lectuur, maar ik kon het onmogelijk opzij leggen. Geen wonder dat Rudzka een gevierd auteur is, hopelijk ook meer en meer in ons taalgebied. Een ontdekking.