Om deze 'Johnnie Walker' te lezen: best nuchter blijven.

Aan de binnenkant van de flap rond Johnnie Walker staat een fragment uit het boek waarin drank haar liefste vijand wordt genoemd, die er alles aan zou doen om haar te vernietigen. Samen met de aanblik van het wat verwilderde gezicht aan de achterkant denk je je te mogen warmlopen voor een onthullend relaas van haar worsteling met alcohol. Dat blijkt een kleine misrekening.
Wat je krijgt is meer een onderzoek naar het pad dat geleid heeft tot haar schrijverschap. Ze belicht daartoe enkele fasen uit haar leven – al springt ze eerder losjes om met de chronologie: haar kindertijd en haar jeugd in het grensdorp waar ze samen met haar vier broers woonde, haar studies filosofie in Amsterdam, de publicatie van haar eerste roman, … We lezen wie de vroegrijpe en eigenzinnige Palmen kiest als haar zielsverwanten (twee volwassen mannen), welke zelfdestructieve antihelden en welke biografieën of genres (true crime!) haar fascineerden, ...
Maar veel belangrijker dan deze autobiografische feiten zijn de vele denkpistes die ze voor Palmen openen, en daar zitten heel verrassende tussen, zoals wat families en sektes met elkaar gemeen hebben, of schrijvers en (zelf)moordenaars. Af en toe haalt ze ook de actualiteit van toen naar binnen. Gijzelingsacties, een treinkaping - de onderwerpen zijn niet toevallig gekozen.
Een leven in vogelvlucht dus, waarbij ze haar vele inzichten en conclusies op tafel gooit. Lectuur die intellectueel boeit, dat zeker: over de macht van taal, het huis van het geheugen, goed en kwaad, binnen-en buitenmensen, de tol van roem … .
Gelukkig stroomt er af en toe ook wat bloed door haar relaas. Aangrijpend is bv. hoe ze ‘als dochter van een verwoeste dochter’ de complexe relatie met haar moeder - en die met háár moeder - onderzoekt. Of hoe ze zich inleeft in de motieven van de activiste die terroriste werd, of hoe ze de impact van een zelfmoord van een vriend des huizes verteert, samen met haar broers.
Wat Johnnie Walker betreft, hij mag dan al een menselijke naam hebben, hij doolt rond in de roman zonder ooit echt een gezicht te krijgen. Hij is een metafoor, meer niet. Nergens doorbreekt hij de cerebrale aanpak van dit boek, hij is er zelfs het summum van. Met wat er zich allemaal onder haar hersenpan afspeelt lijkt me dit een verdedigbare keuze. Nu nog de lezer meekrijgen.