aangrijpende roman over een woelige periode
Suad Amiry is een bijzondere auteur, haar ouders vluchtten naar Aman. Maar zij besliste om terug te keren naar Ramallah, Palestina, haar moederland. In haar werk probeert ze een complexe, levendige en leuke Palestijnse gemeenschap weer te geven in plaats van de Palestijnen als slachtoffers te tonen. Ook al is er oorlog en onderdrukking, het leven gaat verder. Liefde in tijden van Nakba is een historische roman en toch heeft Uitgeverij Blauw Gras deze uitgebracht. Ze richten zich normaal niet op dit genre, maar ze vinden dat het een relevant onderwerp is voor deze huidige tijden. Dit boek zal volgens hen dan ook diepte brengen in de realiteit die het Palestijnse volk momenteel ervaart.
‘Nakba’ betekent catastrofe in het Arabisch en verwijst naar de massale verdrijving van de Palestijnen uit hun huizen rond de stichting van de staat Israël tijdens de periode 1947- 1948. Dit gaat om ongeveer 750.000 Palestijnen, die verdreven werden of hun land ontvluchtten.
In Liefde in tijden van Nakba volgen we de jonge Subhi en Shams aan de vooravond van de Nakba. Ze zijn jong, verliefd en wonen in Jaffa, toen nog Palestijns, tegenwoordig een Israëlische stad die deel uitmaakt van Tel Aviv.
Subhi (15 jr) heeft een oogje op de dertienjarige Shams en hij wil niets anders dan indruk op haar maken. Hij stopte met school om zijn droom achterna te jagen: de beste monteur van Jaffa worden. Later wil hij trouwen met haar. Maar zij is de dochter van een van de arbeiders van zijn vader en hij weet niet of zijn ouders ermee akkoord zullen gaan. Bovendien ziet hij haar maar een paar weken per jaar. Hij wil ontzettend graag een Engels maatpak om indruk op haar te kunnen maken. Wanneer hij erin slaagt het irrigatiesysteem van Khawaja Michael te herstellen lijkt zijn droom dichterbij te komen. Maar het is 1948, het Britse mandaat in Palestina komt ten einde, de staat Israël komt dichterbij en de spanningen stijgen elke dag meer en meer.
Het lijkt wel alsof Suad Amiry een sprookje heeft geschreven met Liefde in tijden van Nakba. Haar schrijfstijl is zacht en lief enerzijds, anderzijds is er een soort van hevigheid en passie te bespeuren. Heel bijzonder hoe ze beide weet te combineren.
De gebeurtenissen die zich in 1948 afspeelden zijn gruwelijk en toch plaatst de auteur deze niet op de voorgrond. Ze lijken een soort van noodzakelijk kwaad in haar setting. Het verhaal van Subhi, zijn dagelijks leven en hoe hij opgroeit staan in de schijnwerpers. Ze wil het dagelijkse leven vertellen, niet het lijden van de Palestijnen tijdens de Nakba.
Hierdoor is het boek toegankelijk voor een zeer breed publiek, ook voor tieners die meer willen weten over het Midden-Oosten en de huidige situatie. Ik vond het ontzettend fijn eens een ‘oorlogsboek’ te lezen dat zich niet toespitst op alle miserie, maar op het menselijke. Bovendien las het boek als een trein. Pagina na pagina wou ik weten hoe het zou aflopen met Subhi en Shams. Hoewel ik het boek net heb vergeleken met een sprookje, staat de uiteindelijke plot hier ver vandaan en had ik deze niet echt zien aankomen. (Hiermee verklap ik niet echt een einde, want al bij al is er toch nog een goed einde).
Liefde in tijden van Nakba geeft een goed beeld van hoe het voor de Palestijnen was ten tijde van de Nakba. Het boek is dan ook zeker een aanrader voor geschiedenisliefhebbers.
Gezien het gevoelige onderwerp en we bij Boeken-cast neutraal willen blijven, zal ook dit boek over Palestina geen sterren krijgen. Maar uit bovenstaande tekst kunnen jullie vast wel uitmaken of het boek eentje is die op jullie ‘te-lezen’ lijstje komt of niet.
