Winnaar van de Bronzen Uil!
Dit boek werd door de professionele jury bekroond met de Bronzen Uil voor het beste Nederlandstalige debuut. Onderstaande recensie schreef ik onmiddellijk nadat ik het boek gelezen had. Voor de bespreking in onze jury en voor de uitreiking van de prijs. Maar ik merk wel dat ik nog steeds bij mijn standpunt blijf.
Dit is een boek dat me qua kaft niet echt aanspreekt. Ik weet niet of ik het zou uitgekozen hebben in een boekwinkel. De korte inhoud springt dan weer wel in het oog als iets wat ik graag zou lezen. Dus toch wat benieuwd begin ik te lezen.
We maken kennis met “Jong”, net afgestudeerd en weet nog niet wat hij met zijn leven wil. Hij gaat dan maar in de “partijloods” van zijn oom werken. Daar ontmoet hij Baris, zijn collega en ook Henny van de snackbar krijgt een prominente rol in het leven van Jong. Door middel van een aantal flashbacks wordt Oom een beetje louche afgeschilderd. Mag alles wat er in de partijloods gebeurd het daglicht zien? Je krijgt wel gaandeweg sympathie voor Jong. De blaadjes tikken vlug weg en je leest door en door. Geen grote filosofische vragen of problemen om bij stil te staan. Het zijn ook geen grote, spectaculaire dingen die we te lezen krijgen. En net daardoor krijg ik medelijden met Jong, merk ik. Hij lijkt nergens “echt” bij te horen, komt niet uit een liefdevol gezin, had geen leuke studietijd en nu zit hij nog vast in een job die hij tegen wil en dank gekregen heeft. Het is een leerschool voor hem. Hij komt immers mensen van allerlei pluimage tegen en probeert daar zo goed mogelijk mee om te gaan en te doen wat mensen van hem verwachten. Hij kan uiteindelijk ontsnappen aan de loods én tegelijkertijd aan de besluiteloosheid. Je merkt dat hij zich anders (of beter?) voelt dan de sprokkelaars op het industrieterrein. Ik zie het anders: hij is er ook één. Hij sprokkelde zelf wijsheden, waarheden,.. uit de verhalen van de andere sprokkelaars.
Ook in dit boek maken een aantal zinnen wel indruk op mij. Bijvoorbeeld: “Er werd gepraat, maar niet gesproken” wat op heel veel situaties toepasbaar is. En ook: “Bloed is een te dunne lijn voor familie; om te hechten moet het binden met liefde, zorg en trots.” Want het is niet omdat iemand familie is, dat je daar automatisch een band mee hebt, er is meer nodig!
Conclusie: ik weet het niet zo goed met dit boek. Op zich heb ik het wel graag gelezen, maar het las erg vlug waardoor ik twijfel of het me lang zal bijblijven. Ik leer ook graag iets bij uit een boek en ik weet niet goed wat dat dan hier zou zijn. Het is weinig gelaagd. Niet onaangenaam om te lezen, maar het springt er voor mij zeker niet tussenuit.
Tot slot nog dit: wat het boek mist aan extra sprankel om er (voor mij) tussenuit te springen, maakt de schrijfster wel meer dan goed door haar spontane eenvoud en enthousiasme. Het is haar dus meer dan gegund! Proficiat!
