Leven met Antaura

Dit boek eindigde in onze jury van Brugge Leest op een derde plek, het viel helaas ook buiten de prijzen, maar laat dat je niet tegenhouden om dit boek te lezen.

Bij het begin weet je niet goed wat je van dit boek kunt verwachten. Na een tijdje wordt het duidelijk. Het gaat over een vrouw die probeert haar migraine te vatten, uit te leggen. Haar episodes zijn de “tussentijd”, ook “Antaura” genoemd, naar een oud-Griekse demon. Ze gaat bovendien op zoek in de geschiedenis naar vrouwen die iets gelijkaardigs meemaakten, of zoals ze zelf schrijft: “Ik verzamel vrouwen die me voorgingen.”

Die vrouwen worden vanaf dan af en toe vermeld met hun geboorte- en sterfdatum. Soms komen we iets meer over hen te weten, maar heel vaak ook niet zodat die namen daar soms wat verloren staan.

Een naam die wel doorheen het boek een gezicht krijgt, is Anne Finch Conway omdat het hoofdpersonage er een scriptie over schrijft en dus dingen moet opzoeken over haar. Ze zoekt ook parallellen tussen hun levens en ziektebeeld. Dit is geen gemakkelijke zoektocht want er is niet veel over haar bewaard gebleven.

Hoewel ik nog niet helemaal mee ben met de korte tussenstukjes, merk ik toch dat ik stilletjes aan in het verhaal glij en begin mee te leven. De episode van het papier stelen vind ik wel opnieuw bevreemdend. Het is niet alleen erg raar, maar de betekenis ontgaat me volledig.

Wanneer ze op zoek gaat naar het graf van Anne Finch komt er een doorbraak. Ze ziet in dat ze verkeerd bezig is. Door het willen begrijpen-vast grijpen van haar ziekte heeft ze het net erger gemaakt en haar echte ik buiten spel gezet. Nu ziet ze in dat net het aanvaarden, het voor haar lichter kan maken. Net zoals al die vrouwen voor haar hebben gedaan, haar zogenaamde rozenkrans.

Een mooi eindpunt. Door het te willen (be-)grijpen, ontsnapt het net. Op het moment dat ze beseft dat ze het moet loslaten, begrijpt ze het.

Mijn conclusie is dat dit een mooi boek is over moedige en miskende vrouwen. Ook al is het soms ingewikkeld en verwarrend, het is toch meeslepend. De schrijfster gebruikt hierbij een rijke taal en prachtige zinnen en daar hou ik wel van. Een aantal voorbeelden:

• Zonder afkijkmateriaal wist ik niet hoe te leven.
• Er kon weinig misgaan op een plek waar de aarde te ondiep was om wortels uit te zetten.

Een boek dat ik graag gelezen heb. Het heeft mij begrip bijgebracht rond het mysterieuze “migraine” en ik hou van de manier waarop Schouten schrijft. Een sterk debuut!