Goed begonnen niet altijd half gewonnen

Ik moet toegeven: ik hou van de puntige stijl van de schrijfster. Het eerste honderdtal bladzijden van deze roman vond ik ook echt boeiend. Het leven van Aline met haar partner en haar baby in de stad aan zee is niet wat het zou moeten zijn. De eindeloze verbouwingen aan het oude huis dat ze kochten werken op haar humeur. Ze krijgt ook meer en meer genoeg van de zelfgenoegzaamheid van haar partner, een levend handboek mindfulness en ecologische bewust leven, wat haar alleen maar onzeker maakt en vaak in het defensief duwt. Hoe meer laagjes ze afpelt van het schijngeluk waarin ze leeft, hoe groter haar ongenoegen wordt en hoe scherper haar observaties: van de partner, de rolverdeling in huis, de voorvallen van huiselijk geweld in haar straat, zelfs de psycholoog bij wie ze regelmatig belandt ontsnapt niet aan haar kritische blik. Evenredig daarmee groeit stilaan ook haar verzet.
Maar ziedaar ook de valkuil. Haar strijd om emancipatie wordt die van het hele verongelijkte feministische vrouwendom. Het verhaal wordt pamflettair en daardoor ook drammerig. De roman ontspoort, de 'ontknoping' is flauw.
Geef mij maar een pittig interview met de schrijfster in Humo, daar zijn alle oprispingen over seksisme, de precaire positie van de moderne vrouw en moeder, biseksualiteit en wat nog meer best te pruimen. Daar worden ze immers niet gepropt in een roman, waar ze het - oorspronkelijk goed aangezette - verhaal compleet de das omdoen.