Schrijven om te lezen

Mensen doen van alles om elkaar te bereiken: telefoneren, gesprekken voeren, …
Sybil, een zeventiger en het hoofdpersonage van deze roman, schrijft brieven. Dat doet ze naar veel verschillende personages - sommigen antwoorden ook! – en in verschillende stijlen. Op die manier opent ze allerhande verhaallijnen, met korte of langere intervallen, en komen we te weten hoe ze in het leven staat. Sybil is geen bestofte juriste, maar – ondanks een dreigend fysiek probleem - vrij dartel voor haar leeftijd en wendbaar genoeg om zich door het leven te laten verrassen. Tussen de luchtiger onderwerpen door ontvouwen zich ook de meer dramatische aspecten van haar leven. Want Sybil is niet met alles klaar: haar adoptieverleden, de dood van een kind en daaropvolgende scheiding, een verstoorde relatie met haar dochter, een professionele uitschuiver in haar carrière als rechter en griffier – het houdt haar bezig. En zelfs al worden belangrijke confrontaties slechts aangekondigd en nadien als een terugblik naverteld, toch heb je niet het gevoel dat je iets belangrijks gemist hebt.
Het fijne aan deze roman is dat de formule van de briefroman niet lukraak gekozen is, Sybil is niet voor niets zo’n fervente brievenschrijfster geworden. Dat heeft met menselijk kunnen te maken, en evenzeer met menselijk onvermogen.
Meelezen met Sybil die haar gedachten en emoties ongefilterd op papier zet geeft een prettige vorm van intimiteit, soms zelfs een licht gevoel van voyeurisme: mogen wij werkelijk alles weten …? De schrijfster houdt de lezer ook graag bij het lijntje: sommige brieven krijgen het label ‘niet verstuurd’. Maar eenmaal je de echte reden daarvoor kent, leg je het boek weg met een krop in de keel.