ander beeld van Afghanistan
Lyse Doucet is een Canadese journaliste en de huidige Chief International Correspondent van de BBC. Ze is een van de meest gerespecteerde vrouwelijke oorlogsverslaggevers en brengt al bijna 40 jaar verslag uit conflictgebieden. In 1988 kwam ze voor de eerste keer in Kaboel om verslag te doen van de terugtrekking van de Sovjettroepen. Sindsdien voelt ze zich verbonden met Afghanistan en keert ze er ook vaak terug. Voor haar journalistieke werk is ze veelvuldig onderscheiden. Zo ontving ze onder meer de Zenger Award voor Persvrijheid, werd ze in 2014 benoemd tot Officier in de Orde van het Britse Rijk (OBE) en trad ze in 2019 toe tot de Order of Canada.
Voor Het beste hotel van Kaboel won ze afgelopen zomer de prestigieuze prijs ‘Women’s Prize for non-fiction’. Het boek gaat over de bewogen geschiedenis van Afghanistan aan de hand van een unieke locatie: het roemruchte Inter-Continental Hotel in Kaboel en de mensen die er werkten.
In 1969 opende het InterContinental hotel zijn deuren in Kaboel. Op dat ogenblik werd Afghanistan nog gezien als ‘Het Parijs van Centraal-Azië’. Maar de jaren erna wordt het land verscheurd door conflicten. En gedurende al deze jaren zal het hotel zijn deuren nooit sluiten. De auteur zal haar persoonlijke verhalen verweven met die van het personeel: Hazrat hoofd huishouding, Abida de eerste vrouwelijke chef-kok en de jonge Malalai en Sadeq die hun dromen in duigen zagen vallen.
‘Het is geschreven met diepe erkentelijkheid jegens alle Afghanen die mij gedurende vele jaren het gevoel hebben gegeven dat ik er thuis was.‘
Het beste hotel van Kaboel is een bijzonder boek, het vertelt het verhaal van het hotel, beginnende met zijn hoogdagen tijdens de regeerperiode van koning Zahir Shah. In deze periode had het hotel heel wat buitenlandse toeristen te gast, maar ook prinsen, diplomaten en rijke Afghaanse burgers. Er werden heel veel feesten gegeven en de diners waren over de top. Maar deze periode duurde niet lang, er kwamen twee putschen, de Sovjets vielen het land in, er kwam een burgeroorlog en later de Taliban. Lyse Doucet laat hier het personeel aan het woord, wat een bijzondere invalshoek is.
‘Oorlog is zichtbaar aan de frontlinies van het dagelijks leven, zoals verwoeste dromen en bruiloften die geen doorgang konden vinden, maar komt ook tot uiting in de moed van mensen die omzien naar elkaar en alles in werk stellen om door te gaan.’
Lyse heeft een uitzonderlijk beeldende stijl. Vanaf de eerste pagina genoot ik van dit boek door haar mooie schrijfstijl. Ze toverde met woorden en vervoerde me naar het InterContinental en Kaboel. Maar ergens had ik toch het gevoel net iets te weinig kennis te hebben van de Afghaanse geschiedenis om haar verhaal ten volle te begrijpen. Ik had het gevoel iets te missen. Misschien had de auteur wat extra achtergrondinformatie in haar boek kunnen verwerken?
Niettegenstaande is Het beste hotel van Kaboel een monument. Een verhaal dat gelezen moet worden om het Afghaanse volk beter te begrijpen. Het boek krijgt van mij 3.5 sterren.
