'Zorro'

De voorbije maanden las ik drie van de vier romans van Jean-Baptiste Andrea: ‘Honderd miljoen jaar en een dag’, ‘Duivels en heiligen’ en ‘Waak over haar’. Ik genoot van de vertelkunst van Andrea, van zijn talent om de lezer aan zich te binden, van de opgebouwde spanning. Zijn debuutroman ‘Mijn koningin’ las ik als laatste. Andrea kreeg voor dit boek terecht tal van literaire prijzen.

De auteur vertelt het verhaal vanuit het perspectief van het hoofdpersonage ‘Shell’. Alles situeert zich in de Provence in de zomermaanden van 1965. Shell is een jongen van twaalf met -zo leid je af- een mentale beperking. Andrea slaagt erin om het verhaal met het redeneringsvermogen en in de woorden van deze minderbegaafde jongen te vertellen. Een boeiende invalshoek voor de lezer.

Je volgt het levensverhaal van Shell, startend in het tankstation van zijn ouders. Via flashbacks kom je te weten waarom hij niet meer naar school gaat. Je leest zijn eenvoudige denkpatronen, zijn ‘logische’ gedachten, zijn ontwapenende zienswijzen, zijn opmerkingsvermogen,… Daardoor kom je heel dicht bij de gevoelswereld van dit kind dat op weg naar volwassenheid zichzelf wil bewijzen aan de ‘grote wereld’ rondom hem.

Shell voelt zich onbegrepen, machteloos, te min,... Maar af en toe ervaart hij wat vriendschap of liefde zou kunnen zijn. Bij Viviane en Matti mag hij zijn wie hij ten diepste is. Je voelt dat hij beter in zijn vel zit, dat hij groeit, dat hij lichtpuntjes ziet. Toch krijgt het verhaal een dramatische wending.

Na het lezen van dit verhaal hoop ik oprecht dat onze maatschappij naar de ‘binnenkant’ van elk kind durft peilen, dat er over begrenzingen heen naar de wél aanwezige talenten gezocht wordt, dat er respectvol omgegaan wordt met mensen die op het eerste gezicht afwijken van de ‘norm’. Zo’n samenleving had Shell nodig.

Andrea vertelt prachtige verhalen, maar eveneens alle lof voor de vertaler Martine Woudt die haar werk voortreffelijk deed.

En ‘Zorro’?... Dat ontdek je wel; mét een glimlach van ontroering op je gezicht.