een dubbele ervaring

Voor iemand die houdt van puntige beschrijvingen, rake en onverbiddelijke observatie, even gevatte als snijdende humor - is dit boek een feest. Maar hoe gemotiveerd ik ook was (ik zit in de jury voor de Bronzen Uil), dit boek uitlezen was dat bijlange niet. Wanneer je denkt de verhaallijn enigszins op het spoor te zijn gekomen, waaiert ze alweer een andere richting uit, lost ze op in alweer een nieuw verhaal, meestal schrijnend, soms vermakelijk. Het blijft ook zoeken naar de contouren van de personages, die elkaar afwisselen als in een estafettewedstrijd. Daar gaat dus je lezerspret.
De inhoud- voor zover ik die kon samenrapen - blijft natuurlijk wel hangen. Wat velen van hen delen is duidelijk: het zijn migranten die ronddolen op ons continent, zich lavend aan alcohol en drugs, om de illusieloosheid van hun levens te verdringen en de spoken uit hun verleden te bezweren. Die hebben o.a. te maken met de afschuwelijke ervaringen die ze moesten ondergaan in detentiecentra in hun thuisland- we krijgen trouwens ook het perspectief van een beul voorgeschoteld. De schrijfster is hier bikkelhard in haar analyse.
Nogmaals, ik was echt onder de indruk van de geweldige formuleringskracht van de schrijfster, maar ik lees toch liever een boek dat zijn punt op een minder complexe manier kan maken. Tenzij dat natuurlijk net de bedoeling was: dat je als lezer even goed het noorden kwijtraakt in deze roman als de personages in hun levens ...?