Hoe ontsnappen uit een gouden kooi

Paul lePierre staat aan het hoofd van een succesvol shampoobedrijf. Hij is een echte self-made man en iemand die door de maatschappij als een voorbeeld en een winnaar wordt gezin. Als vader en echtgenoot is het echter vooral veel werken, nooit geen tijd en materiaal en uiterlijk vertoon als surrogaat voor liefde, die de boventoon voeren. Zijn vrouw, Christine, is diegene die bijspringt en oplost, waar geld geen oplossing voor kan bieden.

Het fragiele familieschip blijft jaar na jaar laveren tussen de golven des levens, tot er zich een noodlottige gebeurtenis voordoet, waardoor Christine plots om het leven komt. Het frêle evenwicht wordt abrupt verstoord en vader LePierre en de beide kinderen in het gezin, Lauren en Jerry, drijven steeds verder weg van elkaar.

Ondanks het explosief mengsel blijft de doos van Pandora gesloten, tot het moment dat Paul LePierre de opvolging van het bedrijf wil regelen en er abrupt een einde komt aan de maskerade.

Doorheen het verhaal onthuld Moerman beetje bij beetje hoe alles zover is kunnen komen en hoe het verval eigenlijk al ingebed zat in de opbouw.

De lezer komt te weten waarom Jerry denkt dat hij zijn moeder heeft vermoord, hoe iedere actie een kettingreactie in gang zet, maar vooral hoe menselijk leed niet ophoudt bij de volgende generatie.

Dit boek leest als een trein en voelt als een film, omdat het werk op ieder moment snelheid en spanning behoudt. Alle beschrijvingen en details zijn beredeneerd en komen vroeg of laat op hun plaats te liggen in het geheel van het verhaal. Naast de rode draad, neemt de schrijver af en toe een leuke afslag, waarin hij speelt met rake en vaak grappige observaties. Zo is er een scène waarin beschreven wordt hoe het er aan toe gaat in een Starbucks. De onpersoonlijke liberale manier van zakendoen, eigen voor onze tijdsgeest, wordt zonder te expliciteren op pijnlijk hilarische wijze blootgelegd.

In zijn eerste twee boeken ‘Niet dat het iets uitmaakt’ en ‘Benny’, toonde Moerman dat hij zeer bekwaam is op verhaaltechnisch vlak. Met deze derde roman, toont de schrijver dat hij ook zeer kundig is in het boetseren van zijn personages. Het idee om de verschillende karakters, alsook hun heden en verleden, steeds te laten afwisselen per hoofdstuk, is toegankelijk, maar vooral slim gevonden, omdat het zeer helder en opbouwend werkt. Wat ik tenslotte ook enorm heb gesmaakt, is het kleurrijk taalgebruik van Moerman.

Ik denk dat we nog heel wat moois mogen verwachten van deze schrijver met West-Vlaamse roots. Ik kijk alvast uit naar zijn volgende boek.