Go with the FloW

Deze week werd ik volledig opgeslokt door een boek waarvan ik het tragische einde al kende. In een mum van tijd vloog ik erdoorheen, keer op keer passages herlezend.

‘Wolf’ is niets minder dan krachtig. Het verhaal, gebaseerd op een bijna onvoorstelbare gebeurtenis, lijkt zichzelf te schrijven. Het is zo ongelooflijk dat je nauwelijks kunt bevatten dat het waargebeurd is. Lara Taveirne beschrijft de impact ervan als een rivier die verandert wanneer de stenen worden verlegd. Een stroom van emoties — verdriet, hoop en catharsis — volgt elkaar in snel tempo op. Aan het eind blijf ik als verdoofd achter, alsof ik alleen in een lege bioscoop zit na een film die me compleet heeft overweldigd.

‘Wolf’ overtrof al mijn verwachtingen. De cover met zijn afgeronde hoekjes die lijkt op een dagboek, is perfect. Elke pagina is een juweel van zorgvuldig gekozen woorden en zinnen. De thematische afwisseling en de strakke opbouw zorgen ervoor dat er nooit een moment van verveling ontstaat. Het boek houdt je in zijn greep van begin tot eind.

In eerdere boeken van Taveirne had ik soms tijd nodig om te wennen aan de manier waarop ze realiteit en wat ze zelf 'mythomanie' noemt, door elkaar weeft. Maar na ‘Wolf’ voel ik vooral een gemis wanneer ik de laatste pagina omsla, beseffend dat ik niet langer door haar unieke lens kan kijken.