puur Verhulst

Dimitri Verhulst wou met deze roman, naar eigen zeggen, de oorlog verklaren aan artificiële intelligentie. 'Een verwittigd man is niets waard' mocht vooral niet gemaakt worden, maar moest ontstaan.

En dat doet Verhulst met verve. Al na vijftien pagina's was ik het boek grondig beu en smeet ik het aan de kant. De onafgebroken stroom van hersenspinsels werkte vervreemdend. Een roman moet toch vooral opbouwen en scheppen?

Na enkele dagen nam ik het opnieuw ter hand en toen had Verhulst me beet. Langzaam begon ik te houden van de oprechte chaos die schuilt in die aaneenschakeling van gedachtenflarden.

Een verwittigd man is niets waard leest zoals 'Voor ik vergeet' van Spinvis klinkt. Verhulst schrijft hier opener en eerlijker dan ooit. Hij wil niets meer bewijzen en precies daardoor bewijst hij alles. Hij laat het gewoon vloeien. Het resultaat is rauwer, geestiger en vooral berustender dan zijn eerdere werk.

Het voelt veilig in de onveiligheid.

De roman zit vol rake observaties en aforismen die je moeiteloos zou willen onderstrepen. Verhulst toont hoe een mensenleven uiteindelijk niet veel meer is dan een opeenvolging van momenten: soms prachtig, even vaak pijnlijk, ontgoochelend of doordrenkt van zelfbedrog. Zonder grote waarheden op te dringen houdt hij de lezer een spiegel voor: het enige wat we werkelijk bezitten, is het ogenblik waarin we ons bevinden. En dan nog.

Het is precies daarom dat Verhulst tot de beste schrijvers van Vlaanderen behoort.