Het lot van een Koreaanse vrouw

De roman 'Kim Jiyoung, geboren in 1982' verscheen in 2016 in Korea. De Nederlandse vertaling kwam er in 2020. Ik botste er haast toevallig op in de bibliotheek en ontdekte dat het boek als een van de belangrijkste feministische romans uit Korea wordt beschouwd. Schrijfster Cho Nam-Joo schrijft over een onderwerp dat haar duidelijk na aan het hart ligt en dat haar zelfs op het lijf geschreven is.

Hoofdpersonage Kim Jiyoung is 30 en woont met man en kind in een appartement aan de rand van Seoul in Zuid-Korea. Ze heeft haar job opgegeven om voor haar pasgeboren dochter te zorgen. Na een tijd vertoont ze vreemd gedrag. Ze imiteert heel levensecht stemmen van vrouwen uit haar omgeving, zelfs die van overleden vrouwen. Met deze psychose start het verhaal. Hoe verontrustend ook, in de beschrijving ervan sluipt hier en daar toch wat humor.

Na dit eerste deel passeert systematisch heel het jonge leven van Kim Jiyoung de revue: van 1982 tot 2016. Dit pijnlijk relaas is opgedeeld in tijdsblokken die telkens getekend zijn door een grote vrouwonvriendelijkheid, vanaf haar kindertijd tot aan haar eigen moederschap. Het is ronduit verbijsterend hoe zwaar meisjes en vrouwen het in Korea blijken te hebben. Thuis, in de opvang, op school, aan de universiteit, bij sollicitaties, op de werkvloer, in relaties...ze komen overal systematisch op de tweede plaats.

Cho Nam-Joo beschrijft dit alles heel levensecht en overtuigend. Het hele boek is doorspekt met schrijnende voorbeelden van seksisme. Op het einde - in het stukje getiteld '2016'- komt de psychiater op de proppen die Kim Jiyoung blijkt te behandelen. En dat is misschien wel het meest trieste deel. Het illustreert immers ten overvloede hoe stevig de wantoestanden verankerd zitten in het Koreaanse leven.

Het allerlaatste woord (nawoord) is aan schrijfster Cho Nam-Joo zelf, ze spreekt over hoop en over geloof in een betere wereld voor haar eigen dochter. Haar roman heeft zeker heel wat lezers -zowel mannen als vrouwen- wakker geschud.