Beste boek van 2026, RESPECT!

Als trouwe liefhebber van ‘De Mol’ leerde ik Splinter Chabot in 2021 kennen als deelnemer. Geen idee waarom, maar ik werd onmiddellijk fan van hem. Hoe blij was ik dat hij na zijn optreden als deelnemer Moltalk verder zou presenteren nadat Rop Verheijen ermee stopte.
Hij is de zoon van de auteur Bart Chabot en in Nederland is hij een echte BN’er. Zo heeft Splinter zijn eigen talkshow SPLNTR! en is presentator van verschillende tv-programma’s, doch is hij hier in Vlaanderen minder bekend. Wat ik dan ook ontzettend jammer vind. Het is een man met veel uiteenlopende kwaliteiten, waarvan het schrijven er één is. Ik keek ontzettend uit naar zijn nieuwste roman Twee Prinsen, die zeer snel bovenaan in de Nederlandse bestsellerlijsten kwam te staan.

Richard groeit op in een streng gereformeerde familie op het grauwe platteland. Hij wil een beter leven en komt uiteindelijk terecht in het kleurrijke, vrije Rome waar hij Matteo leert kennen. Rome lijkt voor Richard de plaats te zijn waar hij eindelijk de vrijheid, waar hij zo naar smacht, kan vinden.
Maar dan ondervindt hij ook daar de blikken, vernedering en klappen. Maar deze keer hij zich niet laten doen en verzet hij zich.

Wat een verhaal heeft Splinter Chabot neergepend! Het ontroert, het maakt je boos en tegelijk keihard aan het wenen. Na het lezen blijft het nog dagenlang nazinderen. Het is niet te begrijpen dat sommige boekhandels Twee Prinsen niet op hun schappen willen leggen omdat het homoliefde zou promoten.

Na zijn bestseller Confettiregen ontving Splinter ontzettend veel reacties, waaronder een brief met het verhaal van Joris en Richard. Het greep hem enorm aan, waarop hij besloot zijn nieuwste roman grotendeels op hen te baseren. Hij heeft hen gefictionaliseerd, maar toch… . Toen ik wist dat Richard echt bestaan heeft, werd ik nog bozer, nog emotioneler! Maar deze roman is niet alleen gebaseerd op Richard en Joris. Het is ook deels gebaseerd op het verhaal van een veertienjarig meisje dat de auteur tegenkwam in Den Haag en hem vertelde dat haar ouders haar op straat hadden gezet nadat ze verliefd was geworden op een meisje. Als je met dit in je achterhoofd het boek leest is alles nog heftiger!
Hiernaast heeft de auteur ook veel van zichzelf in het verhaal gestoken, ook hij werd uitgescholden en bespuugd. Bovendien kreeg ook hij klappen in het verleden omdat hij homo is.

Splinter heeft een innemende schrijfstijl. Op het juiste ogenblik is het rauw en op andere momenten teder. Zo weet hij je keer op keer bij de keel te grijpen. Zijn zinsbouw is ingenieus, zowel inhoudelijk als stilistisch. Hij zet zijn lezers op de eerste rij, niet als toeschouwers , maar als actoren binnen het verhaal. Als er klappen vallen dan lijk je deze ook echt te voelen.
Dit is voor mij ook het allereerste boek vanuit het ik-perspectief geschreven dat me heeft weten te bekoren!
Het is een roman vol contrasten: Richard en Joris, de kleuren van de grote stad Rome en het grijze dorp waar Richard opgroeide, de vrijheid en onvrijheid.

Niet alleen wordt de liefdesgeschiedenis van Richard en Matteo in de schijnwerpers gezet, ook het mooie Rome wordt belicht. De auteur heeft duidelijk een grondige research gedaan naar de stad. Zo was ik niet bekend met het verhaal van Michelangelo en de Sixtijnse kapel, alleen wat iedereen op wikipedia kan terugvinden kende ik. Dat Michelangelo homoseksueel was wist ik niet en hoe het zat met zijn schilderijen op de gewelven van de Sixtijnse kapel ook niet.

Twee Prinsen lijkt op het eerste gezicht een mooi liefdesverhaal, maar het is zoveel meer. Het gaat over een jongen die op zoek is naar zichzelf, liefde en vrijheid. We leven in een wereld met vooroordelen en allemaal onzinnige regeltjes waardoor we een onvrijheid ervaren en dit wil Splinter met zijn boek doorprikken. Er is nog ontzettend veel werk aan de winkel rond acceptatie en het respecteren van elkaar.
Naast al deze thema’s gaat dit boek ook over hoe het voelt voor een kind en een tiener wanneer een ouder geen liefde toont. Dit is een ontzettend moeilijk onderwerp, waar nog maar bitter weinig over geschreven is. Het kind stuit heel vaak op onbegrip en dit weet de auteur op bijzondere manier weer te geven.

Dit boek krijgt van mij geen 5 sterren, maar duizenden! Respect! En een staande ovatie.