(H)eerlijk

‘Ik stel me schrijver en lezer voor op het terras voor een café. Warm weer en een koel drankje op het tafeltje voor ons. Zij aan zij observeren we de gevarieerde uitdrukkingsvormen van het leven die aan ons voorbijtrekken. We kijken en mijmeren. …’ Zo schetst Julian Barnes in de slotbladzijde de relatie tot zijn lezers. En zo voelt het leesproces van ‘Vertrek(punt)’ voor mij aan: Barnes vertelt (met diepe stem); ik luister.

Wat een doorleefd, intens en (h)eerlijk boek is dit. Barnes neemt -naar eigen zeggen- afscheid van zijn publiek. Hij doet dit met een aaneenschakeling van filosofische gedachten, literaire beschouwingen, kritische bedenkingen bij de actuele wereldgebeurtenissen,… Dit alles doorspekt met levenswijsheid over ‘de liefde’ en mijmeringen over ‘de dood’.

Het boek bevat ‘een verhaal in twee delen, omdat het in twee delen is beleefd, met een lang hiaat ertussen’. Helder! Je verneemt met mondjesmaat hoe een liefdesstory zich tot twee maal toe ontvouwt; en hoe Barnes hiervan getuige is. Zijn aangename vertelstijl, zijn humor, zijn ironische kwinkslagen, houden je helemaal bij deze les-in-liefde.

In het derde hoofdstuk beschrijft Barnes hoe hij met de vastgestelde diagnose ‘bloedkanker’ omgaat. Hij is hierover open en realistisch. Hij ondergaat het proces met een vleugje humor en een portie innerlijke rust. Dit getuigt van optimisme om ziekte en ouderdom te accepteren en er positief mee om te gaan. Hiermee toont hij zijn veerkracht en zijn sterke wil. Tussen de lijnen door fluistert hij de lezer heel wat positieve gedachten in. Voor mocht het nodig zijn; ongetwijfeld.

Zou dit echt het allerlaatste boek van Barnes zijn? Krijgen we nog een bisnummer? Dàt zou heerlijk zijn.