Verstilde associaties

Op een middag in de nazomer had ze het gezien terwijl ze langs een afgelegen flatgebouw liep. Op de tweede verdieping was een vrouw bezig de was op te hangen, aan een rek buiten het balkon. Er ontsnapte haar een pluk wasgoed. Eén zakdoek zweefde omlaag, het langzaamst van alles, en belandde uiteindelijk op de grond. Als een vogel met half ingevouwen vleugels. Als een ziel die behoedzaam een plek zocht om neer te strijken.

Eens in de zoveel tijd waag ik me eraan: een Zogenaamde Grote Klassieker of Een Werk Van Een Nobelprijswinnaar lezen. Heel vaak ben ik ontgoocheld – de schrijfstijl ligt me niet, het verhaal weet me niet te boeien … – en geef ik het op. Maar deze keer was dat niet het geval.

Wit is een bijzonder boekje. Het uitgangspunt is een erg uiteenlopende lijst van alles wat wit is: van zout en magnolia’s tot rijst en babyhemdjes. Bij de auteur roepen die witte dingen heel wat herinneringen en associaties op, die ze neerschrijft in korte stukjes. En zo ontvouwt zich in ogenschijnlijk losstaande fragmenten een familieverhaal.

Han Kang schreef op een heel poëtische en filosofische manier over leven en dood, heimwee en verstilling, het wonder van het leven en het verstrijken van de tijd. Dankzij de vlotte, eenvoudige taal is het tegelijk heel toegankelijk. Een mooi werk dat uitnodigt om te vertragen.