Wat. Een. Boek!

Jarenlang liet ik Een klein leven van Hanya Yanagihara links liggen. Alleen al de omslagfoto maakte het me duidelijk: te zwaarmoedig, te ver buiten mijn comfortzone. Geen boek voor mij.
De voorbije maanden ving ik toevallig meerdere keren geluiden op van mensen die het wel lazen. Dat het tijd gekost had om erdoor te geraken. Dat het soms nodig was om het even te laten rusten. Maar ook dat het zó mooi is. Misschien zelfs het beste boek ooit. Mijn nieuwsgierigheid werd steeds meer geprikkeld, dus ik besloot om me er dan toch maar eens aan te wagen.

En ik kan het alleen maar beamen: Wat. Een. Boek!

Over de plot wil ik niet te veel onthullen. Maar het is hard. Heftig. Overdonderend. Bij momenten verschrikkelijk. En telkens je denkt dat het ergste nu wel achter de rug is, volgt plots een nieuwe mokerslag. Ik zat af en toe letterlijk ineengekrompen. Las dingen die ik eigenlijk niet wilde lezen. Soms dacht ik: “Nu is het genoeg. Is dit nog mogelijk? Zoveel leed in één mensenleven?” (Het pijnlijk ontnuchterende antwoord is: “Ja.”) En toch was stoppen met lezen geen optie. Ik moest en wou erdoor, werd meegezogen en kon het niet zomaar even aan de kant leggen.

Want ondanks alle hartverscheurende ellende, schuilt er zo veel schoonheid in het verhaal. De vriendschap. De hoop. Het begrip. De onvoorwaardelijke liefde. Enkele personages zou ik zo in de armen willen sluiten en hun waardevolle gesprekken of liefdevolle gebaren hebben me echt ontroerd.

Wil ik dit boek aanraden? Ook die vraag roept tegenstrijdige gevoelens op. Iets weerhoudt me ervan om te enthousiast te zijn. Het was zo’n diep intense leeservaring waar ik echt van moest bekomen. Het voelt aan alsof ik anderen ertegen wil beschermen. Of de raad wil geven: neem het boek alleen vast als je er klaar voor bent, desnoods enkel op zonnige dagen.

En tegelijk zeg ik volmondig: “Ja!” Want ook al voelt het wrang aan om de woorden ‘mooi’ of ‘schitterend’ te gebruiken, het is echt een knap staaltje schrijverschap. Het heeft een fantastische verhaalopbouw die vaak weet te verrassen. Het is meeslepend, goed uitgediept en zit vol emotie. Het is een lofzang op vriendschap. En er was werkelijk geen betere omslagfoto denkbaar.

Dus lees het maar!

Of misschien toch beter niet...