moedig verhaal

Casper Poostmaa was jarenlang journalist voor de Haagsche Courant en woonde lange tijd in een huis in de Haagse Nassau Ouwerkerkstraat in Den Haag. Als journalist raakte hij geïnteresseerd in de geschiedenis van het pand, zijn voormalige bewoners en wat zij allemaal hadden meegemaakt. Hij startte zijn eigen onderzoek en kwam te weten dat er wel heel interessante figuren hadden gewoond. Weduwen, bankiers, studenten en kunstenaars.
Hij zal over hen allemaal een stukje vertellen in zijn werk De dag dat de duivel naar Des Indes kwam, maar de belangrijkste voormalige bewoner is niemand minder dan de Duitser Joseph Thum.

Joseph Thum was tijdens de Tweede Wereldoorlog directeur van Hotel Des Indes, waar heel veel Nazis kwamen. Hijzelf woonde samen met zijn Joodse vriendin Irene Donath. Samen met haar slaagt hij erin om in het hotel, onder de neus van de Nazi’s, heel wat Joden te laten onderduiken. In de ogen van de Nazi’s is hij de vriendelijke en gastvrije gastheer van Hotel Des Indes. Terwijl hij op hetzelfde ogenblik in de kelders van het hotel Joden liet onderduiken. Hij voorzag hen ook van geld, voedsel en bescherming. Thum speelde een gevaarlijk dubbelspel waarbij hij zijn eigen leven op het spel zette.
Net voor het einde van de Tweede Wereldoorlog werd hij door de Duitsers opgepakt en gemarteld, maar hij hield de tanden stijf op elkaar en werd weer vrijgelaten. Na de oorlog werd hij opgepakt door de Engelse bevrijders, maar door de vele lovende getuigenissen werd hij snel weer vrijgelaten.

Casper Poostmaa heeft met De dag dat de duivel naar Des Indes kwam een bijzonder portret neergezet van een uitzonderlijke, dappere man die nooit geëerd werd voor zijn heldendaden tijdens de Tweede Wereldoorlog. Het is een verhaal waar we allemaal iets van kunnen leren.

Casper Poostmaa begint zijn boek met een inleiding en enkele korte hoofdstukken over hoe hij indertijd het huis samen met zijn vrouw kocht en er woonde met zijn familie. In deze delen hanteert hij een mooie beeldende schrijfstijl. Ik hing aan zijn lippen en zat helemaal in het verhaal. Hoewel het non-fictie is, las het hier als een bijzonder innemende roman.
Jammer genoeg heeft hij deze mooie beeldende stijl niet kunnen aanhouden over gans het boek. Na een paar hoofdstukken werd het zakelijker en het las minder als een waargebeurde roman, maar als een verslag. Hoe verder je leest in het boek, hoe meer het een opsomming van gebeurtenissen wordt. De schrijfstijl werd minder boeiend waardoor ik naar het einde toe ook minder mijn aandacht erop kon vestigen.
Niettegenstaande is dit een verhaal dat verteld moet worden, en bovenal gelezen moet worden. Joseph Thum en zijn partner, de Joodse Irene, mogen niet vergeten worden en moeten geëerd worden voor hun daden. 3.5 sterren voor dit bijzondere verhaal over een uitzonderlijk, dappere man.