Een kleurrijk debuut met een levendig karakter.

ode aan de jongens
die dachten dat ze alleen waren
totdat
ze elkaar vonden
tussen de schaduwen en het licht
van oude en nieuwe werelden

Een prachtig vormgegeven kaft en een titel die mijn nieuwsgierigheid prikkelde. Eigenlijk was ik al meteen verkocht toen ik Mensen als zonnen en mensen als manen tussen de nieuwste aanwinsten zag blinken. Door de woorden ‘debuut’, ‘coming of age’ en ‘queer’ op de achterflap was mijn interesse op slag nog drie keer meer gewekt.

Lanny groeit samen met zijn tweelingbroer op in Paramaribo. Ze delen hun artistieke talent en worden graag gezien. Maar Lanny trekt zich steeds meer terug in zichzelf. Hij kan zijn ware gelaat niet tonen in een omgeving die van hem verwacht dat hij een ‘echte man’ wordt. Bovendien worstelt hij met het gevoel steeds in de schaduw te staan van een broer die overal en altijd schittert. Hoe bewaart hij zijn eigenheid? En welke risico’s is hij bereid te nemen in zijn zoektocht naar vrijheid?

Xillan Macrooy schreef met grote vertelkracht over mannelijkheid, mentale gezondheid, zwijgcultuur en opgroeien als queer jongen in Suriname. Het verhaal is doorspekt met poëzie en liedteksten, chatberichten, droombeelden en dagboeknotities die een gevarieerd en boeiend geheel vormen waar veel vaart in zit. De kleurrijke beschrijvingen en de vanzelfsprekendheid waarmee Surinaams-Nederlands, Engels en Sranantongo in de tekst verweven zijn – de auteur koos er bewust voor om geen verklarende voetnoten te voorzien – geven het boek een heel levendig karakter. Een verfrissende leeservaring!