Naar Sjarelrooi!

Als (bijna) jaarlijkse bezoeker van Charleroi trok 'Mijn Charleroi, een gids voor ontdekkingsreizigers' snel mijn aandacht. Ik blijf me immers -net als auteur Pascal Verbeken- dikwijls verbazen over de uitgesproken negatieve reacties wanneer je de stad ter sprake brengt.

Charleroi heeft zeker een trieste kant, met veel armoede en leegstand. Maar de stad heeft ook troeven en een rijke geschiedenis die soms makkelijk over het hoofd gezien worden. Pascal Verbeken gaat lijnrecht in tegen het negatieve beeld. Zijn inleiding heeft als titel 'Wie Charleroi haat, heeft nooit geleefd'. Want wie herkent zich niet af en toe in de ups en downs van een plek als Charleroi?

Dit boek is voor mij dan ook meer dan een reisgids. Het bevat weliswaar twee wandelingen die de lezer ter ontdekking kan maken, maar ook een schat aan achtergrondinformatie en zelfs haast filosofische beschouwingen. Geschiedenis (onder andere van industrie en migratie), kunst, curiositeiten, 'het goede leven' (eten en drinken)... Veel verschillende aspecten van de stad passeren de revue. Eerder dan dit boek mee te nemen op stap, vind ik het er één om thuis af en toe in te duiken. En telkens een ander verrijkend stukje te lezen en te laten bezinken.

Wie Charleroi al een beetje kent, zal daarbij genieten van de herkenning. Persoonlijk denk ik dan aan het gevierde fotografiemuseum, de uitgeverij Dupuis en de vele strips die er werden gemaakt (jeugdsentiment!), het karnaval met de verbranding van de 'corbeau noir', de historische site van Bois du Cazier, het bruisende cultuurhuis 'Eden'... Tegelijkertijd biedt de gids dus nog heel wat 'te ontdekken' aan: Art Nouveau en Art Deco, hedendaagse kunst, de vele terrils, de lekkere en betaalbare eetplekken... Heel interessant vond ik het hoofdstuk over de aanwezigheid van Vlamingen in Charleroi, met een eerste migratiegolf die al in de jaren 40 van de 19de eeuw op gang van kwam. Ernest Claes schreef later over 'Sjarelrooi' dat wie daarheen trok, verloren was voor altijd. De Vlamingen hadden trouwens lang de kwalijke reputatie van vechtersbazen in Charleroi. Allemaal nieuwe informatie voor mij.

'Mijn Charleroi' is een veelzijdig boek van een auteur die in eerder werk al verschillende aspecten van ons land onder de loep nam. Iemand die oog heeft voor de soms buitenissige kanten van de stad. Jelle Vermeersch verdient met zijn foto's een afzonderlijke vermelding, dankzij hem is dit ook een echt kijkboek. Ik denk en hoop dat dit boek kan overtuigen om de taalgrens over te steken en Charleroi en de Carolo's te leren kennen. Want laat ons ook de woorden van Tom Pintens over zijn 'Pays noir' niet vergeten. De hartelijkheid die hij zo mooi beschrijft in zijn liedje 'In Charleroi' is immers echt. Bij deze een uitnodiging dus, om stad, inwoners én -natuurlijk eerst - boek te ontdekken.