We hebben allemaal een Ommie nodig in ons leven

Het is mijn eerste Adriaan van Dis, en ik heb enkele aangename leesuren met hem doorgebracht. We volgen in dit boek afwisselend de jonge en oude Adriaan die terugblik op de tijd die hij als 9-jarige jongen doorbracht bij zijn grootvader en Ommie, zijn ‘surrogaatgrootmoeder. Ommie is de meid van zijn grootvader Huibert maar ze groeit al snel uit tot een grootmoederfiguur.

Doorheen de roman duiken we in de bewogen familiegeschiedenis waarbij iedereen een litteken overhield aan de Tweede Wereldoorlog. Hier zien we Ommie haar felle, moedige kant, maar door haar omgang met Adriaan krijgt ze een zachte rand. Ze is onbaatzuchtig en is voor velen een rots in de branding. We maken ook kennis met het tragische verhaal van Melita. Zij verloor haar been tijdens de oorlog, en zorgt voor een verlamd kind, Gabriele. Zij mag in de tuin van Ommie peperoni planten, omdat Melita gelooft dat het haar kind kan genezen. De passages over haar zijn intens, en ontroerend.

De stijl is aangenaam, met mooie passende zinnen en rake vergelijkingen van het heden met het naoorlogse Nederland. Het nodigt je meteen uit om in zijn wereld binnen te stappen, en over zijn schouder mee te kijken naar de herinneringen uit zijn jeugd. Het is een warme roman, die je toch een beetje in de goedheid van mensen doet geloven.