Lezen op het zonnigethuisterras. Enkele feelgooed suggesties

Lezen op het zonnige thuisterras. Enkele feelgood suggesties.

Soms heb je het nodig om even ‘weg’ te zijn. En als het minder mobiel kan, dan zeker in een boek. En weer dank ik Elisabeth Strout.

Een eerdere bespreking over Vertel me alles ( cf Bruggeleest, Iedereen leest e.a. sites, 6-10-24) startte ik zo:

En dan is er Elisabeth Strout. Ik kom mijn leeszetel niet meer uit. In Vertel me alles ontmoet ik weer de vertrouwde Olive Kitteridge en Lucy Barton. Het voelt als thuiskomen.

Ik zet de titels over de twee dames, hun (ex-)echtgenoten en de inwoners van het idyllische Crosby in Maine (U.S.) nog even op een rijtje:

Olive Kitteridge. Winter (2008-bekroond met de Pullizerprijs 2009) en Opnieuw Olive , haar aangewaaide dorpsgenoot Lucy Barton uit Ik heet Lucy Barton (2016), Niets is onmogelijk (2017), Het verhaal van William (2021), Lucy aan zee(2022) en de gezamenlijke roman Vertel me alles (2024).

Elisabeth Strout leeft zich zo gedetailleerd en intens in de personages in, dat het ook jouw dorsgenoten worden. Het zijn telkens diep ingeleefde romans.

Zo ook in de meest recente roman (maar aub niet de laatste) ‘Wat ongezegd blijft’ (Atlas 2026). De centrale figuur is leraar geschiedenis Artie Van Dam, heel geliefd en gewaardeerd, ook een goeie, vredelievende, attente echtgenoot, vader en vriend.

Artie is geobsedeerd door de vrije wil, hij probeert te achterhalen wat die precies inhoudt. De twijfel hierover én de zin of onzin van zijn bestaan maken hem zo eenzaam dat hij zelfs zelfmoordgedachten krijgt. Tot een ongeluk hem tot inzicht brengt.

In zijn lessen sluipt zijn eigen mening in over bijvoorbeeld de regering Trump, over de afschaffing van de slavernij in de Amerikaanse burgeroorlog, over pesterij etc., en dat wordt niet door alle ouders geapprecieerd. In zijn persoonlijk leven duikt een groot familiegeheim op dat zijn leven een nieuwe wending geeft.

Dit diepmenselijk verhaal heeft me opnieuw zeer getroffen, een aanrader naast alle andere Stroutverhalen!!

De volgende roman is een echte ‘feelgoodroman’ om in weg te duiken onder de zonneparaplu: Het Ierse kind van Daisy O’Shea (HarperCollins, 2026)

Het verhaal speelt op 2 tijdstippen rond 2 hoofdpersonages: 1842-1884: De Ierse Nellie O’Mahoney reist met haar dochtertje Annie en baby Luke haar man William achterna om aan de hongersnood door de aardappelziekte (tussen 1845 en 1852) te ontsnappen. Wanneer ze na een moordende bootreis aankomt in Amerika, blijkt haar man gestorven te zijn, en verliest ze bovendien bij aankomst haar dochtertje Annie in de drukke menigte. Daarna lezen we gedetailleerd over haar strijd om te overleven met haar baby, hoe ze alle volgende jaren blijft zoeken naar haar vermiste dochtertje, en hoe ze stand houdt.

Het heden: Erin, de achter-achter-kleindochter van Nellie rouwt over de dood van haar vriend Kenny, met wie ze een gelukkige toekomst tegemoet zag. Een geheimzinnige brief die ze in de bijbel Nellie vindt, drijft haar naar het Ierse geboortedorp van Nellie. Ze wil er haar geschiedenis achterhalen.

Haar’ vlucht’ is tegen de zin van haar ouders, die haar aan een vennoot in de advocatuur van haar vader wil koppelen, maar zo probeert Erin ook over de dood van Kenny heen te komen. Ze integreert zich meer en meer in het leven van het Ierse dorpje en bij haar zoektocht krijgt ze de gewaardeerde hulp van de lokale historicus Finn.

Daisy O’Shea beschrijft haar personages niet alleen, maar diept ook hun gevoelens uit. Voor haar relaas over de vreselijke situatie in de tijd van de Ierse hongersnood vertrekt O’Shea uit de feiten (die ik nog eens opzocht), die ze ingevoeld en filmisch uitwerkt. Hoewel het einde wat gewrongen aanvoelde met plotse gegevens die nog opdoken en een vlugge ontwikkeling , zou je de roman een ‘literaire feelgoodroman’ kunnen noemen. Net wat je nodig hebt ‘even weg te zijn’ op het zomerterras..

In boekenvriendschap Jet