Er is misschien toch iets

Uit nieuwsgierigheid gelezen, want het boek gaat over 'pijn' en niet begrepen worden, en daar kan ik me alleen maar bij aansluiten.

Dus heel nieuwsgierig aan begonnen en ook met veel plezier gelezen, vooral door de leuke schrijfstijl en de subtiele humor. Heel confronterend bij momenten, maar ergens bleef ik op mijn honger zitten.
Misschien wou ik teveel een roman, misschien kon ik de bling op sociale media niet loskoppelen van de ernst van het boek, ik weet niet.

Ze schrijft over haar jeugd, hoe ze haar ganse leven worstelt met ondraaglijke pijnen, waar in deze maatschappij geen plaats voor is. Ze staat op de barricade, en maakt met dit boek een fantastisch statement, een opening voor zoveel vrouwen die dit ook meemaken.

Het ogenblik om deze problematiek echt onder de neus te duwen van iedereen. En dan stopt het abrupt.

Het boek leest vlot, met een lach en een traan en het respect voor de schrijfster is groot. Maar toch, ik miste iets.