De man op de brug en de tijd

Onlangs las ik van Rob van Essen ‘Een man met goede schoenen ‘, een verzameling van korte verhalen. Ongelooflijke, vaak vreemde verhalen, die je eigenlijk toch kan of wil geloven.

Dat boek lees je best in stukjes, ook van schitterende teksten kan je even een overdosis hebben.

Bij ‘Ik kom hier nog op terug’ is het anders. Dit is een geheel, geen aparte stukjes, wel een echt verhaal. Al is ‘echt’ bij deze auteur heel onzeker.
Het begint allemaal bij de man die het hek van een brug schildert. Preciezer gezegd: het stalen hekwerk langs de fietspaden van die brug. Eigenlijk gaat het over twee bruggen… Zo begint deze roman.
Want zo schrijft Rob van Essen. Gedetailleerd, maar meteen schuilen in zijn beelden en woorden humor en mysterie. Wie is die man? Waarom schildert hij gedurende een vol jaar die twee bruggen? En herbegint hij het volgende jaar weer helemaal opnieuw? Jaar na jaar na jaar.

Die man, Rob Hollander, laat zich in zijn bedenkingen al een beetje kennen. Maar pas als hij zijn verhaal vertelt komt hij helemaal tot leven. Je kan hem volgen in zijn kinderjaren, waar hij vol humor met spitse beschrijvingen zijn ouders typeert. En waar hij voor het eerst een jongen ontmoet die op hem een grote indruk maakt. Samen gaan ze op zoek naar de man in het bos, waar andere jongens het over hebben. Wat er dan gebeurt, wikkelt Rob later in dichte mist.

Als vijftiger werkt hij als journalist voor Wij Nederland. Hij wil een artikel schrijven over wat er geworden is van zijn vroegere studiegenoten van het eerste jaar filosofie. Hij herinnert zich bijna uitsluitend hun bijnamen: Staartje, de Paus, Parachutist, Kimono, Hongerstaking…allemaal gekozen op het Groot Verkleedfeest dat ze organiseerden. En broer en zus Icks. Maar dat was hun echte naam.

Het is Icks die Rob contacteert. Hij wil hem zien.

Wat dan volgt is surrealistisch, een reis- een jump- in de tijd, en de kans om iets uit het verleden goed te maken.

Bij de vijfde poging om in het verleden iets te veranderen, loopt het mis. Of was dat de bedoeling van Icks? Ineens duiken ook de andere studiegenoten op, allemaal door Ickx naar dezelfde plaats en dezelfde tijd (die van hun jongere IK) gevoerd. Door enkele gebeurtenissen worden de studiegenoten één groep. Ze zoeken uit wat ze willen, kunnen of moeten doen.

Rob van Essen maakt van dit verhaal een zoektocht naar wat ‘tijd’ betekent. Een bevraging van wat er vroeger is gebeurd en wie je kan vertrouwen, wie niet. Wat durf je zelf, wat niet? Wie ben je en wil je zijn, de vijftiger? Of de jonge student?

Het verhaal blijft spannend. En humoristisch en filosofisch… een prachtige combinatie!

En het einde? Daarvoor moet je het boek lezen tot het einde.

PS. Rob van Essen ontving voor ‘Ik kom hier nog op terug’ de Libris Literatuur Prijs 2024.

Lieve Hoet