Oneliners die nazinderen.

“Tot alles in beweging komt” van Ester Naomi Perquin werd door veel redacties genoemd als een van de beste boeken van 2025. Ik had al eens eerder wat gedichten van haar gelezen. Gedichten die me raakten, dus toen ik haar naam zag staan op de eindejaarslijstjes was ik best wel benieuwd naar haar romandebuut.

Na een paar hoofdstukken wist ik al: dit wordt een schot in de roos. Ester Naomi Perquin beschikt over een opmerkzaam oog en een trefzekere pen. Met een paar karaktervolle omschrijvingen zet ze complexe personages neer die intrigeren. De moeder van het hoofdpersonage spant daarbij voor mij de kroon. Haar norse - en onverbiddelijke - oneliners blijven nazinderen.

“Tot alles in beweging komt” is een aaneenschakeling van anekdotes. Allemaal voortreffelijk geschreven. Het waaiert thematisch alle kanten op met reflecties op het moederschap, het gevangeniswezen, metafictie, geestelijke gezondheid, toxische relaties,… Heel ambitieus op vlak van thematiek, maar de taal die ervoor gebruikt wordt is ook heel rijk. Kan je iets anders verwachten van een schrijfster die ook al alle klinkers uit het alfabet benut om haar naam te schrijven?