Goed tegen rugpijn en brainfog

Na een helse periode waarin ik maandenlang niet wist waar mijn hoofd stond, liep ik eindelijk nog eens tot achter in de tuin. Omdat we daar ’s avonds het langst van de zon kunnen genieten, legden we er een cederhouten terras aan en staan er drie ligstoelen, een voor elk lid van het gezin. Om tot daar te geraken moet je eerst door de moestuin. Die lag er uit tijdsgebrek wat verwilderd bij. Ik stelde het vast toen ik erdoor liep, voelde de neiging om er vanalles in te gaan doen, maar mijn algemene vermoeidheid en rugpijn deden me toch op een van de ligstoelen belanden. Ik klapte mijn e-reader open en begon in De Mierenkaravaan van Mariken Heitman.

Er zijn een paar dingen die mijn hoofd stil krijgen. Urenlang fietsen. Fiets elke dag een uurtje. Behalve als je geen tijd hebt. Fiets dan twee uurtjes. Ik las het ooit ergens en heb al meermaals ondervonden dat er veel waarheid in schuilt.
Ook de moestuin krijgt me stil. Wroeten in de aarde. Het fysieke bezig zijn. Een zijn met de aardvlooien, mieren, loopkevers, hondsdraf, muur en knopkruid. Dingen zien groeien. Dingen zien aftakelen. De moestuin is een wereld op zich. Een wereld die door Mariken Heitman wondermooi in woorden wordt gevat. Ze studeerde biologie en werkte een aantal jaar als tuinder in de biologische groenteteelt. Dat ze er iets van kent, merk je meteen. Alles wat ze schrijft, klopt. Hoe de dingen elkaar opvolgen. Aan elkaar hangen. De liefde waarmee ze schrijft. Het was allemaal zo ontroerend herkenbaar. De Mierenkaravaan lezen had hetzelfde effect op mij als effectief in de moestuin werken, maar dan zonder dat ik me in het zweet en het vuil hoefde te werken. Mijn rugpijn ebde weg. Mijn hoofd klaarde op.

Ik was zo enthousiast over wat ik las dat ik na twintig pagina’s het stukje waarin Mariken Heitman een mierenkaravaan beschrijft luidop begon voor te lezen aan mijn vrouw en dochter die naast mij op de ligbedden waren komen liggen.
“Dat was mooi,” zei mijn twaalfjarige dochter.
Mijn dochter en ik. "Twee handen op een buik."
“Een dikke buik,” zei mijn vrouw en legde haar hand erbij.