innemend oorlogsverhaal
Aline van Wijnen startte haar carrière als auteur met feelgood verhalen. Maar na haar eerste historische roman Het geheime kistje van Elle, die ontzettend goed onthaald werd, volgden al snel andere verhalen binnen dit genre, zoals De verloren dromen van Valeria en Rachels Wens. Het eetcafé op de hoek verscheen aanvankelijk als luisterboek bij Story, maar door de grote vraag van haar lezers verscheen deze uiteindelijk vorig jaar ook in boekvorm.
Door het grote succes van Aline’s verhalen in België en Nederland heeft de auteur besloten zich nu voltijds op het schrijverschap te richten. Tot we elkaar weerzien is haar meest recente boek en is gebaseerd op de gebeurtenissen rond het getto van Minsk.
‘Alleen de beelden van hun laatste dagen jaag ik altijd weg. De beelden die mijn geheugen me de laatste tijd steeds vaker voorschotelt alsof ik niets te kiezen heb.’
1941, de Joodse Anna en haar familie worden in Hamburg op een transport gezet richting het Oosten. Haar vader belooft zijn gezin dat het daar beter zal zijn, dan in het gevaarlijke Hamburg. Eenmaal aangekomen in Minsk krijgen ze een woonplek aangewezen in het overbevolkte getto en worden ze gedwongen zware handenarbeid te verrichten. Anna probeert samen met haar familie te overleven en aan de ontberingen konden ontkomen.
Jaren later, in Amstelveen, heeft Anna’s kleindochter Iris een schoolopdracht. Ze wenst haar grootmoeder te interviewen over de oorlog, maar Anna staat daar niet zo om te springen. Wanneer de herinneringen naar binnen beginnen te sijpelen, besluit Anna naar Minsk af te reizen om de confrontatie met haar verleden aan te gaan.
‘De geur van nieuwe boeken. De kleurrijke kaften om me heen verbergen honderden verhalen. Melancholische en humoristische, met een heerlijk voorspelbare fijne afloop of met een open einde dat je naar je eigen wens kan invullen. Hoe fijn zou het zijn als je je eigen leven als een boek zou kunnen schrijven? Simpelweg herschrijven als een hoofdstuk niet naar tevredenheid is gelukt. ‘
Tot we elkaar weer zien is weeral een pareltje dat uit de pen van Aline van Wijnen stroomde. Het wordt allemaal zo levensecht beschreven en voor mij ook echt herkenbaar.
Zo heeft mijn eigen grootmoeder, die deze periode in Duitsland beleefde, nooit veel willen vertellen hierover. Net zoals het hoofdpersonage Anna. In heel wat verhalen over deze periode ben ik dan ook vaak verbaasd hoe de personages vaak op een makkelijke manier terugblikken naar hun verleden tijdens WOII. Voor mij is Aline dan ook een van de weinige auteurs die hierbij even stilstaat en aangeeft dat niet iedereen even graag deze herinneringen ophaalt. Vaak werden deze ook nog eens door de opgelopen trauma’s uit ons geheugen gewist, en ook dit weet de auteur op een sterke manier neer te zetten, via Anna.
Een oorlog bestaat uit heel wat ontberingen, gruwelen, leed, etc… Maar er zijn ook mensen die opkomen tegen deze onderdrukkingen. Dit kan groots zoals de partizanen en verzetsstrijders, maar het kan ook subtieler. Zoals hier in Tot we elkaar weerzien wordt belicht door Aline. Zo is er het oude vrouwtje dat Anna’s broer een appel schenkt en kapitein Koch die Anna en Ingrid probeert te beschermen. Het is mooi hoe de auteur ook dit deeltje van WOII belicht.
Telkens wanneer ik een boek van Aline oppik, merk ik dat de auteur verder is gegroeid in haar schrijverschap. Haar verhalen worden sterker, diepgaander en haar schrijfstijl krachtiger. Ook haar personages worden steeds meer bijzonder. Tot we elkaar weerzien is een bijzonder verhaal, op een knappe manier weergegeven wat naar meer smaakt. De uiteindelijke plot is bovendien verrassend en had ik niet zien aankomen.
Ik ben al benieuwd naar het volgende verhaal van Aline. 4.5 sterren.
